Naar een Michael Moore documentaire kan je nooit onbewogen gaan kijken. Ofwel haat je de manier waarop hij de waarheid een draai geeft, ofwel hou je van de truukjes die hij gebruikt om zijn slachtoffers onsterfelijk belachelijk te maken. Ik behoor tot de laatste categorie, want documentaires (en zeker films) zijn van nature gemaakt om een bepaalde boodschap over te brengen, en het is niet zo belangrijk dat het subtiel wordt gedaan, maar wel dat het een impact heeft. En Sicko heeft een grote impact
